سالن آرایش بارانا

---

سالن آرایش بارانا | شروع گرفتن مشاوره 100% تخصصی صفر تا صد مو خود به واتساپ پیام دهید، لطفا میزان اهمیت سالن آرایش بارانا را با ۵ ستاره مشخص کنید تا ما سریع تر مطلع شده و موضوعات مرتبط با سالن آرایش بارانا را برای شما فراهم کنیم.

---

---

---

11 دسامبر 2025

---

سالن آرایش بارانا اما حتماً عکس خیلی جالبی گرفته است. آقای گلدستاین، این عکس ژست گرفته نشده، بلکه از روی واقعیت گرفته شده است.» مدیر با قاطعیت گفت: «ماد استانتون بود!» «بله؛ او و چند نفر دیگر. مردی واقعاً داشت غرق می‌شد و آن دختر شجاع بدون اینکه حتی به ژست گرفتن فکر کند، برای نجاتش شنا کرد.» مرد با بی‌ادبی فریاد زد: «باورم نمی‌شود!» در اینجا، آ. جونز به سختی روی پاهایش ایستاد. او گفت: «درسته. من مرد غرق شده‌ای بودم که خانم استانتون نجاتش داد.» گلدشتاین با زیرکی به او نگاه کرد. «شاید بودی،» او اعتراف کرد، «چون مرد توی عکس در مورد سبک آرایش تو بود.

سالن زیبایی : اما چطور می‌توانی ثابت کنی که این یک کار نمایشی با افراد کرونایی نبوده؟ از کجا بدانم که تو کاملاً در استخدام افراد کرونایی نیستی؟» «قولم را به تو می‌دهم.» «پاه! من تو رو نمی‌شناسم.» جوان با لحنی خشک و جدی پاسخ داد: «می‌بینم که این کار را نمی‌کنی.» «این کارت من است. شاید اسمش را بشناسی.» او دست در جیبش کرد، کارتی بیرون آورد و به مدیر داد. گلداشتاین به آن نگاه کرد، جا خورد، سرخ و سپس رنگش پرید و با احترامی عجیب و غریب برای آن جوان، سرش را تکان داد. «ببخشید، آقای جونز، ببخشید!» او نفس نفس زنان گفت.

سالن آرایش بارانا

«من، من شنیدم که شما در همسایگی ما هستید، اما من، من شما را نشناختم. من، من امیدوارم که مرا ببخشید، آقای جونز! من از چیزی که فکر می‌کردم خیانت یک کارمند است عصبانی بودم. شما، شما، شما، شما را درک خواهید کرد، مطمئنم. وظیفه من محافظت از منافع کانتیننتال است، می‌دانید، آقا. اما الان همه چیز درست است، البته! مگر الان همه چیز درست نیست، آقای جونز؟» پسر با لحنی خسته گفت: «بهتره بری، گلداشتاین» و دوباره نشست. مدیر مکثی کرد. سپس به ماد استانتون و دیگران تعظیم کرد و زیر لب گفت: «می‌بینید، همه‌اش یک اشتباه بود؛ همه‌اش یک اشتباه.

من—من از همه عذرخواهی می‌کنم.» با این حرف، در حالی که هنوز تعظیم می‌کرد، عقب‌نشینی کرد و سرانجام برگشت و با عجله عقب‌نشینی کرد. اما هیچ‌کس متوجه او نبود. همه نگاه‌ها با کنجکاوی تازه‌ای به پسرک دوخته شده بود. عمو جان با لحنی آزرده خاطر اظهار داشت: «آن گلداشتاین یک کودن بی‌ تربیت است!» ماد به آرامی گفت: «فکر می‌کنم، او فکر می‌کرد که حق دارد توضیح بخواهد. رقابت شدیدی بین تولیدکنندگان مختلف فیلم وجود دارد و کرونا خیلی بدجنسی کرد که اسم من را روی آن پلاکارد گذاشت.» پتسی فریاد زد: «فوق‌العاده‌ست! فکر می‌کنی چطور این عکس رو گرفتن؟» خانم مونتروز توضیح داد: «آنها همه جا فیلمبردار دارند و دنبال عکسی می‌گردند که ارزش وقت گذاشتن داشته باشد.

اگر آتش‌سوزی شود، احتمالاً یک فیلمبردار قبل از رسیدن آتش‌نشانان در محل حضور دارد. اگر تصادفی رخ دهد، اغلب قبل از اینکه قربانی متوجه شود چه اتفاقی افتاده، توسط دوربین ثبت می‌شود. شاید یک فیلمبردار هفته‌ها در ساحل بوده و صبورانه منتظر وقوع فاجعه‌ای بوده است. به هر حال، او دیروز در محل حضور داشته و در هیجان عملیات نجات، بی‌سروصدا فیلمش را گرفته است. او به ندرت شانس آورد که ماد را به دست آورد، زیرا او مورد علاقه مردم است؛ اما منصفانه نبود که نام او را با عکس مرتبط کنند، در حالی که می‌دانستند او در استخدام کانتیننتال است.» جونز جوان با حالتی حاکی از خستگی از روی صندلی‌اش بلند شد.

گفت: «اگر مرا ببخشید، به اتاقم می‌روم. گفتگوی کوتاهمان خیلی به من لذت داد؛ من در این دنیا خیلی تنها هستم. شاید اجازه دهید دوباره – در زمانی دیگر – به شما ملحق شوم؟» آنها با عجله به او اطمینان دادند که حضورش همیشه مورد استقبال قرار خواهد گرفت. پتسی حتی با لبخندی شاد اضافه کرد که از وقتی او را از گوری آبکی بیرون کشیده‌اند، نوعی حس مالکیت نسبت به او دارند. پسرک همانطور که دور می‌شد، نشان می‌داد که هنوز روی پاهایش خیلی محکم نیست، اما اینکه این ضعف نتیجه بیماری‌اش بود یا تجربه اخیرش، نمی‌توانستند تشخیص دهند.

ماد در حالی که از او مراقبت می‌کرد گفت: «چیزی که من را متحیر می‌کند، تأثیری است که نام او بر گلدشتاین داشته، کسی که احترام و توجه کمی برای کسی قائل است. به نظر شما ای. جونز کیست؟» لوئیز پاسخ داد: «چرا، او به ما گفته است. او یک جزیره‌نشین است و اولین سفرش به این کشور را تجربه می‌کند.» آرتور اعلام کرد: «حتماً خیلی بیشتر از این حرف‌هاست. یادت هست مدیر به او چه گفت؟» بث گفت: «بله. او شنیده بود که ای. جونز در این محله است، اما هرگز او را ندیده بود. ای. جونز آنقدر آدم مهمی بود که لرزه به اندام مدیر کل شرکت فیلم‌سازی کانتیننتال می‌انداخت.» پتسی تأکید کرد: «او واقعاً لرزید و در عذرخواهی‌اش بسیار فروتن بود.» فلو استانتون اضافه کرد: «این نشان می‌دهد که گلدستاین از او می‌ترسد.» ماد گفت: «نمی‌دانم چرا.» آرتور اظهار داشت: «راه حل همه چیز خیلی آسان است.

سالن آرایش بارانا گلدستاین معتقد است که جونز در بازار فیلم فروشی است. شاید او قصد دارد یک سینمای فیلم در جزیره‌اش باز کند. بنابراین مدیر نمی‌خواست یک مشتری خوب را عصبانی کند.» عمو جان در حالی که سرش را به نشانه‌ی تأیید تکان می‌داد، گفت: «همین است. مطمئنم هیچ راز بزرگی در مورد جونز جوان وجود ندارد.» فصل نهم دکتر پتسی صبح روز بعد، عمو جان و خانواده‌ی ولدون – از جمله آن نوزاد عزیز – برای گشت و گذار به کوهستان رفتند، در حالی که بث و پتسی گلدوزی‌هایشان را به گوشه‌ی آفتابی لابی هتل بردند. نزدیک ساعت ده بود که ای.

بارانا

جونز دو دختر را دید و تلوتلوخوران به سمت آنها آمد. تلوتلو خوردن کلمه مناسبی است؛ او در حالی که به سمت گوشه خلوت می‌رفت، کاملاً تلوتلو می‌خورد. بث با لحنی آرام زیر لب گفت: «کاش از عصا استفاده می‌کرد. حس می‌کنم هر لحظه ممکن است دماغش به جایی بخورد.» پتسی برایش صندلی جلو کشید، هرچند که او سعی کرد مانعش شود. او پرسید: «امروز صبح حالت بهتر است؟» با تردید پاسخ داد: «من… من فکر می‌کنم. می‌بینی، انگار قدرتم را به دست نمی‌آورم.» بث پرسید: «قبل از تصادفت قوی‌تر بودی؟» «بله، واقعاً. یادت هست که شنا رفتم. اما شاید به اندازه کافی قوی نبودم که این کار را انجام دهم.

من… من خیلی مراقب خودم هستم، با این حال به نظر می‌رسد که مدام ضعیف‌تر می‌شوم.» سکوت کوتاهی برقرار شد و در طی آن دخترها سوزن‌هایشان را ور می‌بردند. پتسی با لحنی رک و بی‌پرده پرسید: «می‌خواهی در این هتل اقامت کنی؟» «فکر می‌کنم برای مدتی. اینجا خیلی دلپذیر است.» گفت. «صبحانه خوردی؟» «من سپیده دم یک قرص غذا خوردم.» «ها!» فریادی تحقیرآمیز سر داد. سپس نگاهی به درِ بازِ سالن غذاخوری انداخت و کارش را کنار گذاشت و با حالتی مصمم از جایش بلند شد و گفت: «با من بیا!» «کجا؟» برای پاسخ، به او کمک کرد تا بلند شود.

سالن آرایش بارانا سپس دستش را گرفت و او را از لابی به سمت اتاق غذاخوری برد. او از این ماجرا شگفت‌زده به نظر می‌رسید، اما مقاومتی نکرد. او پشت میز کوچکی نشست و پیشخدمت را صدا زد و گفت: «یک فنجان شکلات، یک تخم مرغ عسلی و کمی نان تست بیاورید.» گفت: «ببخشید، خانم دویل، فکر کردم صبحانه خوردید.» «پس من این کار را کرده‌ام.» او پاسخ داد. «صبحانه‌ای که سفارش داده‌ام برای توست، و اگر مجبور شوم آن را به زور در گلویت فرو کنم، آن را خواهی خورد.»